this waiting room

I am part of the load
Not rightly balanced
I drop off in the grass,
like the old Cave-sleepers, to browse
wherever I fall.

For hundreds of thousands of years I have been dust-grains
floating and flying in the will of the air,
often forgetting ever being
in that state, but in sleep
I migrate back. I spring loose
from the four-branched, time -and-space cross,
this waiting room.

I walk into a huge pasture
I nurse the milk of millennia

Everyone does this in different ways.
Knowing that conscious decisions
and personal memory
are much too small a place to live,
every human being streams at night
into the loving nowhere, or during the day,
in some absorbing work.

(Mathnawi, VI 216-227)
Rumi,'We Are Three'

متن بالا ترجمه ایست از این شعر مولانا در دفتر ششمِ مثنوی:

نگرانم

از دوری صیاد دگر تاب ندارم
رفته است قرارم
چون آهوی گمگشته به هر گوشه دوانم
تا دام در آغوش نگیرم نگرانم

غیبت صغری

دوستان عزیز، این روزها، روزهای امتحانات است و مقاله و کاغذهای چرک نویس و ماشین حساب و فایل و نمودار و دست کم پنج- شش طعم دهنده و تکمیل کننده ی اضطراب. از گِل دو هفته ی آینده که بیرون آمدم، دویده به وبلاگستان پناه می آورم. تشکر از احوالپرسی هایتان.

در پیِ اویی که نمی یابیم

تنها با دیگران

چارلز بوکوفسکی

گوشت* استخوان را در بر می گیرد
و گاه ذهنی در آنجاست
و گاه روحی
و زنان می شکنند
گلدان ها را بر دیوارها
و مردان بسیار می نوشند
بسیار
و هیچ کس نمی یابد
«او»یش را
اما همچنان
می گردند
می خزند به درون و بیرون
بسترها.
گوشت در بر می گیرد
استخوان را و
گوشت می گردد
در پی چیزی بیش از
گوشت.

امیدی نیست
هرگز:
ما همه در دام افتاده ایم
درتک گونه ای
از تقدیر.
هیچ کس تا کنون نیافته است
«او»یش را.

زباله دان های شهر پر می شوند
اوراق فروشی ها پر می شوند
تیمارستان ها پر می شوند
بیمارستان ها پر می شوند
گورستان ها پر می شوند

هیچ چیز دیگری
پر نمی شود

از طرفِ ناشناس


* flesh در فرهنگ غربی مسیحی به مفهوم آدم (بشر) هم به کار رفته است.

خوشحالم که قوزک پای چپ زرافه ی نازنین می خارد.

مدتی است که از کشف خارش قوزک پای چپ این زرافه ی ایده الیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده، خیلی خوشحالم، خیلی. عشقی را که به کتاب خواندن داشتم، به یادم می آورد. زندگی ای می کردم برای خودم. چه حالی می کردم. چه دنیایی بود. لعنت بر انترنت.

دمیان، اولین رمان سنگینی بود که خواندم. چقدر با رمان های مشاهیر فرانسوی و روسی و آمریکاییِ کاغذ کاهی و جلد چروکی که خوانده بودم، فرق می کرد. چقدر عزیز بود برایم. چقدر از ملاقات با توانایی های نوشتن، بیان و زبان خوشحال بودم. چقدر دمیان و استفان ددالوس در سیمای هنرمند در جوانی، برایم عزیزند. چقدر ترجمه های خوب می خواندم. اغراق نیست اگر بگویم نیم دنیایم را با این جور رمان ها و شخصیت ها به درون کشیدم. اغراق نیست اگر بگویم با خواندن این ها بود که یاد گرفتم خودم را و اطرافم را تحلیل کنم. درست یا نادرست، خود را اینطوری از بی ره نمایی نجات می دادم. آدم اذیت می شود اما می ارزد به این که عینی و کانکریت نباشی؛ می ارزد به زیبایی گپ و گفت های درونی ای که در تو رخ می دهند و تو پس از هر جدالِ رنج آور، بزرگ تر می شوی و تشنه تر. نوجوانی ام را پرورش می دادم. چقدر خوب بود کتاب. حالا ایده آل ها در کناری، بی هیچ جنب و جوشی، خاموش مرا نگاه می کنند که چطور در میان رئال های کمابیش متفاوت دست و پا می زنم؛ می دانند که دیگر هیچ وقت مرا تسخیر نخواهند توانست. واقعیت تلخیست.

دریم، دریم، دی ری ری.. ری ریم

صندوق دار به طرفم خم می شود تا صدایش را بهتر بشنوم. هر لحظه صورتش نزدیک و نزدیک تر می شود. و صدایش بلند و بلندتر. بلندی صدایش را نمی شنوم اما از برجستگی رگ های شقیقه اش و درشتی چشمهایش می فهمم که بلندتر و بلندتر در حال فریاد زدن است. با این حال صدایش از من هر لحظه دور و دورتر می شود. همین طور که او در حال به پایان رساندن جمله اش است، من هر لحظه نگران و نگران تر می شوم که چرا در حال کر شدنم. به نیمه ی جمله اش رسیده است و یا شاید هم به نیمه راه برخورد با صورت من، که متوجه می شوم چهره اش در حال تغییر شکل دادن است. دهانش کم کم باریک و دراز می شود. گونه هایش کشیده می شوند و صورتش تا به من برسد، شبیه یک بز شده است...
از خواب که پریدم، هزاران پروانه در شکمم پرواز می کردند.

نمایشنامه ی کوتاه (2)

هِرا*
دیوید ویه نِر


نور بر قطار «ل» در ایستگاه بروکلین می افتد. هرا، پانزده ساله، نزدیک به انتهای واگن خالی می نشیند و در دفترش یادداشت می کند. گابریه لا، هفده ساله، وارد واگن می شود. به سمت یکی از میله های وسط واگن می رود و پیشانی اش را به آن فشار می دهد. وقفه.

هرا: سلام
(گابریه لا به هرا نگاه می کند و دوباره پیشانی اش را به میله تکیه می دهد.)
گابریه لا: خفه.
هرا: این آخرین واگـُـنه.
گابریه لا: گفتم با من حرف بزنی؟
هرا: چی؟
گابریه لا: گفتم با من حرف بزنی؟ ازت خواستم با من حرف بزنی؟
هرا: نه.
گابریه لا: نه. خب پس باید خفه خون بگیری.
(گابریه لا از هرا رو برمی گرداند، به سمت در می رود، و به درازای قطار نگاه می کند. پا به پا می کند. بی قرار است. وقفه.)
هرا: من تو رو می شناسم.
گابریلا: چی؟
هرا: گفتم تو رو می شناسم.
گابریه لا: اِ؟ خب تبریک می گم. (گابریه لا رو برمی گرداند. وقفه ای کوتاه.)
هرا: تو مَنو می شناسی؟
گابریه لا: چی؟
هرا: تو مَنو می شناسی؟
گابریه لا: آره. همون دختری هستی که توی قطار مدام با من حرف می زنی.
هرا: ببخشید.(وقفه ی کوتاه.) منو یادت نیست.
(گابریه لا می چرخد تا به هرا توجه کند.)
گابریه لا: آها. خب، آره. تو هرا کوچولو هستی که اسکیت بورد داری. تو رو این اطراف دیده ام.
هرا: اونی که تو می گی، رُزیه.
گابریه لا: چی؟
هرا: اون که می گی، رُزیه. اسمش رُزی ست. من اسکیت بورد ندارم.
گابریه لا: اِ، خب گاهی وختا** به نظرم دخترای سفید کوچولو همه شون مثل همند. می دونی که؟
هرا: آره.
(گابریه لا باز به درازای قطار نگاه می کند.)
هرا: من زیر دوش بودم.
گابریه لا: ببین، حوصله ندارم الان با تو حرف بزنم. [به اسپانیایی:] می فهمی؟
هرا: بله.
گابریه لا: ذهنم خیلی درگیره.
هرا: خب.
(گابریه لا می نشیند. هرا در دفترش یادداشت می کند. وقفه)
گابریه لا: اون چیه؟
هرا: هیچی.
گابریه لا: چی می نویسی؟
هرا: هیچی.
گابریه لا: تو یک چیزی می نویسی. به من نگاه می کنی و می نویسی. داری درباره ی من می نویسی؟
هرا: نه.
گابریه لا: بده ش ببینم.
هرا: نه.
(گابریه لا به دفتر چنگ می زند. هرا تلاش می کند دفتر را نگه دارد. گابریه لا مشتش را بلند می کند.)
گابریه لا: مجبورم نکن صورتِت رو له کنم.
(هرا دفتر را رها می کند.)
هرا: مال منه.
گابریه لا: (با توجه به تصویر روی جلد.) این چیه؟
هرا: گربه ی من.
گابریه لا: این گربه ی توست.(گابریلا دفتر را باز می کند.)
هرا: خصوصیه
گابریه لا: (می خواند.) امروز صورت ندارم
فقط شکل تاریکی هستم در نور
مثل سایه ای که پسرها پیش پروژکتور می سازند
من موجودی ساخته ی انگشتانم
من خرگوشم
من سگم
دوباره خرگوشم
و صورتی ندارم
فقط یک شکل هستم
پشتم را مثل علامت پرسش خم می کنم
و درست مثل سایه ی کسی به نظر می رسم
و آمدنم درست مثل دور شدن است.

این چه مزخرفیه؟
هرا: هیچی
گابریه لا: منظورم این نیست که چیه. تو نوشتیش.
هرا: من فقط یک چیزهایی می نویسم.
گابریه لا: چطو می تونی علامت پرسش باشی؟(با ادا تقلید می کند.) من سگم. من خرگوشم ـــ چطو می تونی خرگوش باشی؟
هرا: می شه پسش بِـدی؟
گابریه لا: عجب چیزای گُهی می نویسی.
هرا: من فقط یک چیزایی می نویسم.
گابریه لا: چرا اینا رو می نویسی؟
هرا: نمی دونم.
گابریه لا: فکر می کنی نویسنده ی معروفی، چیزی هستی؟
هرا: نه. من فقط ــ گاهی وقتها چیزی می بینم. یا کسی چیزی می گه. من فقط می نویسمش.
گابریه لا: خب حالا هر چی. ( گابریه لا ورق می زند. می خواند.) از این سرِ کلاسِ آقای اِم به داین نگاه می کنم. خب، این یکی گُه جالبیه.(می خواند.) از این سرِ کلاسِ آقای اِم به داین نگاه می کنم. او مرا نمی بیند. اما من به او نگاه می کنم. داین کیه؟
هرا: یک پسر.
گابریه لا: پسرِ تازه وارد؟
(هرا با سر تایید می کند.)
گابریه لا: یکی از اون سیاه های دومینکنی که زنجیر طلا به گردن دارند، نیست. هست؟
(هرا با سر رد می کند.)
گابریه لا: اصلن حالیشون نمی شه با یه خانم چطور رفتار کنن.(گابریه لا ورق می زند.) من زیر دوش بودم. و فلاکا و ورونیکا با من ور رفتند. و تو و لانِگرا و بقیه ی دخترها یک چیزهایی گفتید. و فلاکا، اون باز با من ور رفت. و ورونیکا زد به باسنم. و من چسبیده بودم به دیوار. و ورونیکا می زد به باسنم. و من لخت بودم. و تو یادت نیست.(به خودش.) لعنت.
هرا: فکر می کنم خنده دار بود. به نظرم خنده دار بود.
گابریه لا: اون دختر تو بودی.
هرا: یادت آمد.
گابریه لا: خنده دار نبود.
هرا: همه می خندیدند.
گابریه لا: همه غلط کردند.
هرا: تو خندیدی.
گابریه لا: آره، خب، از اون خنده ها نبود.
هرا: چه خنده ای بود؟ (وقفه.) می شه پَـسِش بِدی؟
گابریه لا: فرق کردی، می دونی؟ چون من اصلن نشناختمت، می دونی؟
هرا: آره.
گابریه لا: چون تو سرتاپا خیس بودی.
هرا: می شه پَـسِش بِدی؟
گابریه لا: بگیر.(گابریه لا دفتر را به هرا پس می دهد.) نباید بذاری کسی تو رو با این ببینه. می دونی.
هرا: چرا؟
گابریه لا: چون ازَت می گیرَنِـش.
هرا: چرا؟
گابریه لا: چون دلشون می خواد. ببین تو که نمی خوای گُه بکاری که توجه همه رو جلب کنی، [به اسپانیایی:] می دونی؟
هرا: نمی دونم.
گابریه لا: ببین، وخت ندارم که همه چیز رو واسَت توضیح بِـدَم. خانم خانما. دبیرستان همین طوره دیگه جونی. با این دفترت از اون کارای بچه گانه ی دختر سفیدا رو می کنی، عکس گربه ت رو می گذاری روی جلدش و از این چیزا. یکی دفترت را می گاد و خلاص. اوکی؟
هرا: چرا؟
گابریه لا: [به اسپانیایی:] ای بابا. [به انگلیسی:] عین همون کاریه که کردن دیگه. مثل این می مونه که تو با لباس شنا می ری زیر دوشِ حمام. مردم می بینن. مردم این لعنتی را پاره پوره می کنن، دختر. می زنن در کونت. چه می دونم. شایدم بدتر. تا حالا خوش شانس بودی.
هرا: مربی گفت می تونم.
گابریه لا: مربی؟ تو مربی رو زیرِ دوش دیدی؟
هرا: نه.
گابریه لا: ورونیکا رو زیر دوش دیدی؟
هرا: بله.
گابریه لا: همینه دیگه.
هرا: من دوش گرفتن رو دوست ندارم.
گابریه لا: خب معلومه که دوس نداری. هیش کی*** دوس نداره.
هرا: تو دوست نداری؟
گابریه لا: چی؟
هرا: تو دوش گرفتن رو دوست نداری؟
گابریه لا: نه. مگه دیوانه ام، نه. همه لُختند. همه به تنـِت نگا می کنن. نگات می کنن مثلِ ــ می دونی، زیر ذره بین می گیرندت. اوووووو، این چاقه. اووووو، این مو نداره. اون دخترای کوچولویی که مو ندارن. آی که چقد دلم براشون می سوزه.
هرا: آره.
گابریه لا: تو داری؟
هرا: چی؟
گابریه لا: تو داری، منظورم ...(گابریه لا به شلوارش اشاره می کند.)
هرا: آها. بله.
گابریه لا: خب پس خوبه.
هرا:(بعد از کمی فکر کردن) تو بدن خوبی داری.
گابریه لا: چی؟
هرا: توــ
گابریه لا: هوی، تو لِزبیَـنی****؟
هرا: نه. نه. فراموشش کن.
گابریه لا: لعنت به تو. (وقفه. گابریه لا به درازای قطار نگاه می کند.) مربی. لِزبیَـنه.
هرا: آره؟
گابریه لا: باور کن. (وقفه ی کوتاه.) فکر می کنی تنِ خوبی دارم؟
هرا: بدنت زنانه است. بدن یک زن را داری.
گابریه لا: به نظرم بد نیستم. یک کم اضافه دارم، می دونی. یه جاهایی. ورونیکا همیشه نشونم می ده و می گه باید رژیم بگیرم و از این غلط های زیادی.
هرا: دوستته؟ این ورونیکا؟
گابریه لا: آره. (ضرباهنگ.) نمی دونم. یعنی گاهی وَختا آره. اما گاهی وَختا هم دیوونه می شه و از همه متنفر می شه. ورونیکا روانی.
هرا: آره.
گابریه لا: انگار کن ورونیکا یک کثافت کاری هایی می کنه و تو انگار کن نمی خوای قاطی بشی اما ورونیکا یک جوری مجبورت می کنه. اون و فلاکا. آدم نمی تونه تو کثافت شون نباشه یا چیزی بگه چون اونا دیوونه اند. تو هم نمی خوای اونا رو دلخور کنی. نمی دونم. انگار که مجبور باشی قاطی شون بشی، می دونی. این مُهِـمه.
هرا: آره.
(وقفه. گابریه لا به درازای قطار نگاه می کند.)
گابریه لا: (به خودش.) لعنت به این قطار «ل». (وقفه.) و مثلن امروز ــ ما با خانمِ جی کلاسِ جبرانی داشتیم، من و ورونیکا و فلاکا. نمره ها رو دادند. من شصت و چار شدم. و ورونیکا، این جنده فقط شصت و نه شده بود، اما همش به روم می زد که من از این درسِ گُه افتادم. می گفت چطوری می رم تو کلاسِ ویژه. و این کونیِ آشغال، فلاکا، می گفت نمی خوان با عقب افتاده ها بگردن.(ضرباهنگ.) زنگِ آخر رو که زدن، این دوتا منتظر من نموندن. رفتن.
هرا: رزی هم توی کلاس ویژه است.
گابریه لا: خفه شو بابا.
هرا: ببخش ـــ
گابریه لا: قرار نیست که من با عقب مونده ها برَم سرِ یک کلاس.
هرا: خب.
گابریه لا: امتحان تجدیدی می دَم.
هرا: خوبه.
(وقفه ی کوتاه. هر دو در سکوت نشسته اند. قطار از چراغِ های روشنِ کارهای تعمیری در تونل می گذرد. پرتوهای نور به درون واگن می تابند و چهره ی هر دو با نورِ درخشان و سفید، تابان می شود. هرا رو به شیشه می کند.)
گابریه لا: قطار لعنتی. همیشه این طور زیرِ رودخونه رو گـَـند می زنن، می دونی؟
هرا: نگاه کن.
گابریه لا: به چی؟
هرا: فقط نگاه کن.
(گابریه لا از پنجره به بیرون نگاه می کند.)
گابریه لا: آره. چراغ ها. خب که چی؟
هرا: مثل ستاره هستند.
گابریه لا: لعنت به تو هرا. چه مرگته؟ دختر باحالی هستی، بعد یک دَفه همچین مزخرفهایی می گی. اینا فقط چراغند دختر. این لعنتی ها ستاره نیستند.
هرا: قشنگند.
(نور چراغ ها کم می شود. صدای گفت و گوهای دختران نوجوان از واگن کناری شنیده می شود. گابریه لا به سمت در می رود.)
گابریه لا: لعنتی.
هرا: ورونیکاست؟
گابریه لا: آره.
هرا: می ترسی؟
گابریه لا: ببین، من باید برم. تو ایستگاه بعد پیاده شو.
هرا: من مونت رُزه پیاده می شم.
گابریه لا: ایستگاه بعد. ایستگاه بعدی پیاده شو و برو. حالیت شد؟
هرا: باشه.
گابریه لا: ایستگاه بعدی. من شوخی ندارم.
هرا: خب.
گابریه لا: و می دونی. اشکالی نمی بینم اگر بخوای با من دوش بگیری.
هرا: خوبه.
(گابریه لا در را باز می کند و به واگن بعدی می رود. سرعت قطار به آهستگی کم می شود. هرا دفترش را باز می کند و یک سطر می نویسد. به آن نگاه می کند. با صدای بلند می خواندش.)
هرا: ستاره ها زیر زمین هم هستند.
(یک ضرباهنگ. صحنه تاریک می شود.)

پایان نمایش.

* برگرفته از
کاردن،ویلیام و برلین، پاملا(2003). فستیوال نمایشنامه های کوتاهِ نمایشنامه نویسانِ اچ پی 2003 ــ نمایشنامه های مترو. ایالات متحده ی آمریکا. 2004.
** گاهی وقت ها
*** هیچ کس
**** زنِ همجنس گرا

89

مدتی بود که به صد حیله خوشی و خنده می کردم تا یک چیزی را از خود برانم. یک چیزی که فکر می کردم دلواپسی است اما شبیه دلواپسی از آب در آمد؛ اندوه است اما شبیه اندوه شد. ناامیدی است، اما گویا آن هم نبود. همین که نمی شناسمش، عاجزم می کند. تصور کنید آدم بشود پنجاه ساله اما هنوز نتواند بفهمد که بر او چی می گذرد. من که حس ناتوانی بهم دست می دهد. چون دیگر گذشته آن روزهایی که ادعا کنم هنوز کو تا بلوغ؛ همین که آدم خودش را می بیند که چسیبده به یک دسته خاطراتِ مشخص از گذشته اش، نشان می دهد که خامی خیلی وقت پیش گذشته است. وقتی آدم شروع می کند به نگران شدن، وقتی آدم می ماند که حسش را چه نامی بدهد، خامی گذشته است. در خامی، تاکیدی نیست که به حس نام بدهی. حالا نگران نام هر حسی هستم؛ این یکی را ترس بنامم؛ آن یکی را دلهره؛ این دیگری را سردرگمی؛ آن طرف تر، آن یکی را دلشوره؛ آن دورتر علاقه است؛ این یکی شوک عصبی است؛... و هر کدام از کجا آمده اند؛ و چی شده که آمده اند.
مدتی بود که نقش آدم خوشحال را داشتم تا حس کردن چیزی را از خود برانم. یک چیز نامشخص که حتی شاید رگه های خوشحالی هم در خود دارد. تا این که دیگر بریدم. دیگر خسته شدم از راندنش. بگذار بیاید تا بدانم چیست. بگذار بیاید تا بفهمم چه باید کرد. و حالا که آمده، مخلوطی از تندیِ درد ها و سرخورده گی هایم را با شیرینی خاطره های خوب با خود آورده است. دیوانه کننده است اگر توصیفش کنم. تصویر مالیخولیایی زنی را می بینم که به هر کس دست می زند، شوک الکتریکی می گیرد اما به جای جیغ زدن، می خندد. بدجوری عاجزم کرده است. آنقدر ناتوانم ساخته که حتی نمی توانم عنوانی بر این نوشته بگذارم. به رسم دنیای کد و عدد، 89 است.

دل خسته گی

گفتن یا نگفتن؛
تلفن کردن یا نکردن؛
گپ زدن یا نزدن؛
دیدن یا ندیدن؛
بروز دادن یا بروز ندادن؛
گم و گور شدن یا منتظر ماندن؛
اینها پیش مسئله های بودن یا نبودن اند؛

دل خسته گی.

نمایشنامه ی کوتاه (1)

عشق در مسیرِ «ب»*

نقش ها:
ماری: بیست و هشت ساله
روبی: بیشت و هشت ساله
مکان: ایستگاهِ هواییِ مترو در بروکلین
زمان: کنونی؛ اواخر تابستان
.....................................

عشق در مسیرِ «ب»
آدام کرار

ایستگاهی خالی، بالاتر از سطح زمین. ماری، بیست و هشت ساله، به همراه روبی، بیست و هشت ساله، وارد می شود.

روبی: باز هم اینجا آمدیم. خانه ی خودِ آدم، باغ دلگشای من.
ماری: نگاه کن روبی. بالای برج منبع آب، کره ی ماه!
روبی: چی؟
ماری (بامهربانی): وقتی قطار آمد تو بمان. خب؟
روبی: ساعت 2 صبح است. فکر می کنی می گذارم تنها بروی خانه؟
ماری: تو خیلی آقایی. و خیلی هم جذاب. گردنت دیوانه ام می کند.(ماری شروع به بوسیدن گردن روبی می کند.)
روبی: ... ول کن. بسه.
ماری (به نرمی): اینطوری نباش.
روبی: نه، خب... منظورم این است که... این... وضعیت ـــ
ماری(برای چهارمین بار در این شب): نمی توانم پیشت بمانم.
روبی: چرا نه؟
ماری: بهت گفتم که.
روبی: چرا پدرت نمی تواند به گربه غذا بدهد؟
ماری: چون گربه فقط از دست من غذا می خورد.
(روبی با ناباوری سرش را تکان می دهد.)
ماری: هی، تو این باد را دوست نداری؟
روبی: این بالا باد بو می دهد.
ماری: ولی وقتی آن شعر را برای من نوشته بودی، فکر نمی کردی این باد بو می دهد.
روبی: آن وقت آوریل بود. از آن موقع تا حالا بیشتر از صد بار سوار این قطار شده ای.
ماری: پس دیگه فکر نمی کنی که من درخشان ترین ستاره در بروکلین هستم؟
روبی: چرا. فکر می کنم. فقط ــــ
ماری: تو یک زمانی دوست داشتی با من سوار مترو شوی. من مدرک کتبی دارم. (ماری به سمت پوستر تبلیغاتی ای می رود که زمانی روبی روی آن شعری نوشته بود.) ببین! (شعر را می خواند.)
وقتی با تو در قطارِمترو هستم، از بروکلین نمی گذرم
در ماشینی بی سقف هستم که از قصری در سیسیل می گذرد
همراه درخشان ترین ستاره ی دریای مدیترانه: ماری.
روبی: تو آن ستاره هستی، اما ـــ
ماری: و یک بار که برق بین خیابان سی وششم و پسیفیک قطع شد؟ خیلی بد بود؟
روبی: خیلی عالی بود.
(ماری با شوق او را می بوسد. روبی برای لحظه ای به بوسه هایش پاسخ می دهد. اما بعد:)
روبی: من اصلن نمی توانم بفهمم. اگر پشمالو یک شب شام نخورد چی می شود؟ گربه ی لاغری که نیست.
ماری: به من وابسته است.
روبی: من هم.
ماری: راستی؟
روبی: هان!
(سکوت)
ماری(موضوع را عوض می کند): یادم می آید که وقتی بچه بودم، با قطارِاین مسیر می رفتیم کُنی آیلند. وقتی قطار از تونل بیرون می رفت، می شد از پنجره ها داخل خانه ها را خیلی واضح دید. حس می کردم ما از زمین به سیاره ی دیگری رفته ایم. برادرانم پنجره های قطار را باز می کردند و می شد بوی آشپزخانه ها و اتاق نشیمن های جنوب بروکلین را حس کرد. بوی سیر و شکر داغ ... خمیر، ادویه ...
روبی: چند سالت بود؟
ماری: پیش از مرگ مادرم بود، پس باید چهار سالم بوده باشد. فکر می کردیم سفرمان چند روز طول می کشد.
روبی: می دانم چه می گویی... مثل قطاری که من هر بار بعد از رساندن تو سوار می شوم. به نظرم می رسد که تا ابد ادامه دارد. هیچ کس توی قطار نیست، و من فکر می کنم نه مسئول موتوری هست، نه شوفری و نه ایستگاهی. صدای تلق تلق قطار بلندتر و بلندتر می شود. تلاش می کنم بوی موهایت یادم بیاید، بوی شانه هایت. اما مثل رویاست. مثل یک رویای احمقانه.
ماری: اووو. روبی.
روبی: بمان.
ماری: اوووو.
روبی: بمان.
ماری: دلم می خواهد بمانم...
روبی: خب؟
ماری: نمی توانم.
روبی: باورم نمی شود که به خاطر گربه ات باشد.
ماری: ها؟
روبی: واضح است که مشکلی هست و ما درباره اش هیچ کاری نمی کنیم. پدرت از من خوشش نمی آید. وقتی از شغلم صحبت می کردم، یک جوری به برادرانت نگاه کرد ـــ
ماری: آنها نمی فهمند تو چه کار می کنی. تو برای آنها مثل ای. تی هستی. آنها هیچ وقت با کسی اهل ویرجینیا آشنا نبوده اند. چه اهمیتی دارد؟ من که دوست دارم حرفهایت را درباره ی مردمی با پیشینه ی تاریخی بشنوم.
روبی: شاید تو آنقدر برای من احترام قائل نیستی که شب پیشم بمانی. وقتت را با من می گذرانی، یک کمکی در سرخ کردن سیب زمینی می کنی و بعد می روی.
ماری: تا حالا مردی مثل تو ندیده ام که این قدر مسئله ی شب ماندن را بزرگ کرده باشد.
روبی: من خیلی خسته ام. سه ماه است که خوابیدنی را تصور می کنم. خوابیدن در شبی که اصلن روز نمی شود، و هیچ کس دیگری هم در جهان نیست. رویاهایی که آرزوی دیدن شان را دارم ـــ اما هیچ وقت نمی بینم.
ماری (دلسوزانه): روبی...
روبی: تمام عمرم رویای چنین خوابی را داشته ام. کاش می شد فقط امشب بمانی.
ماری: متاسفم.
روبی: چرا؟! ... در اصل تو واقعن نمی خواهی با من باشی، چون پدرت فکر می کند من به اندازه ی کافی برای تو مناسب نیستم ـــ
ماری: بیا اینجا.(ماری او را به سمت نیمکت می برد و وادارش می کند که بنشیند. خودش کنار او می نشیند و سر او را روی شانه اش نگه می دارد.)
روبی: اینطوری نمی خواهم.
ماری(ساکتش می کند): س س س س.
روبی: روی این نیمکت درد سیاتیک می گیرم ـــ
ماری: ساکت باش و چشمهایت را ببند. ببندشان ـــ وگرنه خودم می بندمشان.
(سکوتی کوتاه. روبی چشمهایش را می بندد. ماری آواز می خواند.)
س س س. بامبینو، چشمهات را ببند
ستاره ها از آسمان گَـرد می ریزند
کبوترها همه شب بخیر می گن ـــ
روبی: ماری ـــ
ماری(می خواند): چشمات را ببند، بامبینو، سنجابک من.
روبی: ماری من دوستت دارم.
ماری: اوو. روبی...
روبی: باید همیشه منتظر قطار بعدی بمانم؟
ماری: چشمهایت را ببند. - خدای من، روبی تو چقدر خوش قیافه ای- بیا حالا تظاهر کنیم که توی تخت تو هستیم. تو می توانی بوی سیر را حس کنی، پرده های آهاردارِ نو را، پارافینِ کف خانه ... و ما. و آن هوای کُنی آیلند. و تو سر رویِ شانه ام دراز کشیده ای، توی ساحل، توی ابر.
روبی( خواب وبیدار): کس دیگری نیست؟
ماری: فقط ماییم.
(بعد از مدتی روبی شروع می کند به خرخرکردن)
ماری: روبی؟... واقعن خوابیده ای؟ ... وای... از دست تو چه کار کنم! نمی دانی من هم تو را دوست دارم؟ می خزیدم توی تخت ات و تا ابد با تو می خوابیدم، فقط اگر...
روبی: ... مامان؟
ماری: بله، من اینجایم. حالا بخواب.
(سکوت. روبی ناگهان بیدار می شود)
روبی: آه!!!
ماری: عیبی ندارد.
روبی: چرا دارد.
ماری: چه خوابی می دیدی؟
روبی: قطار، همیشه قطار.
ماری: اوهوم.
روبی: با من بیا به خانه. شب پیشم بمان.
ماری: نه. نمی آیم.
روبی: یا با من بیا خانه، یا ...
ماری: یا چی؟
روبی: یا یک دلیل خوب بیاور. غیر از پشمالو.
ماری: روبی، من با اولتیماتوم موافق نیستم.
روبی: خیلی خوب. خیلی خوب.
ماری: منظورت چیست؟
روبی: دیگر نمی توانم اینطور ادامه بدهم.
ماری: من می توانم تنهایی با مترو بروم. دختر بزرگی هستم.
(روبی سر تکان می دهد.)
روبی: اصلن نمی توانم.(روبی از ماری می گذرد.)
ماری: چی؟ چی؟
روبی: امشب می رسانمت به خانه ات. اما بعد... دیگر تمام است.
ماری: ترکم می کنی! در خیابان بیست و پنجم! من واقعن ـــ! ... اصلن برو خانه ات. به تو احتیاجی ندارم.
(روبی به سمت نیمکتی می رود و در انتظار قطار رویش می نشیند. وقفه. ماری سیگاری در می آورد و روشنش می کند.)
روبی: تو گفتی که ترک کرده ای.
ماری: درسته. اما مثل این که... قطار فقط در یک جهت پیش می رود.
(سیگار می کشد.)
روبی: وقتی سیگار می کشی...
ماری: چی می شه؟
روبی: جالب نیست.
(ماری با عصبانیت چندین سیگار را در دهانش و در هر سوراخ بینی اش هم یک سیگار می گذارد. بعد سمت روبی می رود و شروع می کند به روشن کردن سیگارها.)
روبی: بس کن. (روبی سیگارها را از دهان و بینی ماری می گیرد و دور می اندازد.)
ماری: هی! ( به صورت روبی سیلی می زند) خدای من! (سیلی دیگری می زند.) تو خیلی عجیبی! توی لعنتی هیچ می دانستی چقدر عجیبی؟ و با آن چشمهایت که به من نگاه می کنی، چه کاری می توانم بکنم؟
روبی: خب...
ماری: اگر شب پیشت می ماندم...
روبی: بله، همه چیز تغییر می کرد. ما از همدیگر بیشتر می دانستیم. خدا می داند چه پیش می آمد. اما بهتر می بود. حتمن بهتر می بود.
ماری: من پنج ماه و چهار روز است که تو را می بینم. و تو می خواهی...
روبی: می شه دستِ کم یک جدول زمانی داشته باشیم؟
ماری: نه!
روبی: یک اشاره ای، علامتی؟ روشنایی ای در انتهای تونل.
ماری: فکر می کردم من روشنایی تو هستم.
روبی: من چی؟ روشنایی تو هستم؟ می توانم کاری بیشتر از دیوانه کردنت بکنم؟
ماری: خدای من. تو می خواهی مجبورم کنی که بگویمش؟ هان؟ اما اگر بگویمش، هیچ وقت نمی توانم پس بگیرمش.ـــ نمی خواهم بگویمش. هنوز نه.
روبی: چرا نه؟؟!
ماری: هیچ وقت... نمی خواهم توی قفس زندگی کنم.
روبی: معلوم است که نمی کنی! من می دانم که تو یک پرنده ی وحشی هستی، و این را دوست دارم. فقط می خواهم با تو باشم.
ماری: یک سال پیش توی قفس بودم... تو نمی توانستی مرا بشناسی.
روبی: منظورت چیست؟
ماری: ... خودم را توی قفس زندانی کردم. کلید را گم کردم و فراموش کردم که توی قفس هستم. روزی دو بسته سیگار می کشیدم، کنسرو را از قوطی اش می خوردم، شراب را مستقیمن از جعبه می خوردم و با ماکارونی حرف می زدم. پیش پدرم زندگی نمی کردم. توی خیابان لوریمر بودم؛ جای تاریکی بود که پنجره هایش میله های زنگ زده داشتند. منتظر کسی بودم... که واضح بود دیگر هیچ وقت برنمی گردد، اما برای خودم آنقدر واضح نبود. (وقفه) فقط با دیدن تو بود... که من کم کم دوباره حس آزادی کردم. با تو قطارسوار شدن را دوست دارم؛ سفر به آن بیرون را، ریل های هوایی را، باد را، این طوری که تو نگاهم می کنی. (وقفه) من اینطوری... خودم را گم می کنم، خیلی خوب از مردَم مراقبت می کنم ـــ و دوست دارم از تو مراقبت کنم ـــ اما... نمی توانم ـــ نمی خواهم ـــ به خیابان لوریمر برگردم. یا به هر جایی که باز خودم را آنطوری گم کنم... نمی توانم پیش تو بمانم. و نمی توانم بگویم کِی می خواهم. من فقط ...
روبی: خب. عیب ندارد.
ماری: عیب ندارد؟
روبی: بله.
(به سوی هم می روند. ماری صورت روبی را بوسه باران می کند.)
ماری: توی سه ماه گذشته اصلن به سیگار لب هم نزدم. قسم می خورم. (>ماری بسته ی سیگارش را دور می اندازد.)
روبی: از آن وقتی تعریف کن که در حال سیگار کشیدن توی مدرسه مچت را گرفته بودند.
(ماری کنار روبی روی نیمکت می نشیند و سر روبی را روی شانه اش می گذارد.)
ماری: نیمسالِ دوم بود. دبیرستانِ ویلیامزبِرگ. سی و پنج سال بود که دخترها توی آن دستشویی سیگار می کشیدند ـــ در واقع پنجره از نیکوتین سیگار زرد شده بود. و ناظم جدید که شامه اش را در جنگ ویتنام از دست داده بود. خب ما آنجا درحال دود کردن بودیم که صدای تق تقِ در بلند شد...

(ما صدای قطاری را می شنویم که به آهستگی وارد ایستگاه می شود. روبی سر برمی گرداند تا به آمدن قطار نگاه کند و پس از لحظه ای بلند می شود. ماری به روبی نگاه می کند و بعد او هم بلند می شود و کنار روبی می ایستد. دستش را می گیرد. انگار منتظرند قطار در ایستگاه توقف کند. پرده پایین می آید.)
پایان


*برگرفته از
کاردن،ویلیام و برلین، پاملا(2003). فستیوال نمایشنامه های کوتاهِ نمایشنامه نویسانِ اچ پی 2003 ــ نمایشنامه های مترو. ایالات متحده ی آمریکا. 2004.