ﺭﻗﯿﺐ ﺁﺯﺍﺭﻫﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﯼ ﺁﺷﺘﯽ نگذاشت

ﻫﻤﭽﻮ ﺣﺎﻓﻆ ﺑﻪ ﺧﺮﺍﺑﺎﺕ ﺭﻭﻡ ﺟﺎﻣﻪ قبا

ﻓﺼﻞ ﺑﺎﺭﺍﻥﻫﺎﯼ ﭘﯿﺎﭘﯽ ﺑﯽﻣﻘﺪﻣﻪ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ  ﺑﺎﺯﺍﺭ ﭼﺘﺮﯼ ﯾﺎﻓﺘﻢ گنبدی ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﺘﺮﯼ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ. ﺷﺎﻧﺲ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﻨﻬﺎﻥ شدن و تر شدن.

Had a good start in the wrong direction.

پیچک

یادت هست که گفتم پیچک از گیاه بالا می رود و او را ذره ذره می میراند؟ تو گفتی پیچک در شعر معنای دیگری دارد. من هنوز از همان پیچک می گویم. از حسرت دیدار که بالا آمده و وقتی خواب نمی بینم، چشمان زندگیم را می پوشاند.

غصب

هیچ تصورش را هم می کردی بشود خاطرات کسی را ازش گرفت؟ خاطراتم را زندگی کردید و شد خاطرات شما. حالا دیگر برای من تصورات اند و این برای شما خوب است.
ما آدم ها خاطره می دزدیم. ما همه کار می توانیم. و من هیچ کس را مقصر نمی دانم. ما آدم ها همینگونه ایم.

ﻗﺘﻞ ﺍﯾﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺗﻮ ﺗﻘﺪﯾﺮ نبود

ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪﺵ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ ﻭ ﺩﻟﺘﻨﮓ. ﺗﻮ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﯼﺍﺵ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ. ﻣﻦ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﯿﮕﺎﺭ. ﮐﺎﺵ ﻻﺍﻗﻞ ﺩﻟﻢ ﺍﺯ ﺩﻭﺩ ﮔﺮﻡ ﭘﺮ ﺷﻮﺩ.

طاقت

ﺳﻪ ﻣﺎﻩ ﺩﯾﮕﻪ. ﺳﻪ ﻣﺎﻩ ﺩﯾﮕﻪ ﺍﯾﻦ ﺯﺧﻢ ﻫﺎ ﮐﺎﻣﻠﻦ ﺧﻮﺏ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ. ﺳﻪ ﻣﺎﻩ ﺩﯾﮕﻪ ﻣﺸﺨﺺ میﺷﻪ ﮐﻪ ﺟﺮﺍﺣﯽ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖﺁﻣﯿﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﯾﺎ ﻧﻪ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺻﻮﺭﺕ، ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺳﯿﮕﺎﺭ. ﺳﻪ ﻣﺎﻩ ﺩﯾﮕﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺟﻮﺭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﯾﺎ ﻧﻪ، ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﻨﻢ ﻭ ﺳﯿﮕﺎﺭﻡ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ، ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﺎﻕ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ، ﺟﺰ ﺑﺎ ﺩﻭﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺸﺖ؟

باغ عشق

به باغ عشق رفتم.
و هرگز چنان ندیده بودم:
نمازخانه ای در میان ساخته بودند،
همانجا که چمن سبزِ بازی هایم بود.

و درهای نمازخانه بسته بود،
و تو را اذن ورود نیست. بر در نوشته بودند؛
پس روی به باغ کردم،
که روزی چه گل های نازنینی داشت
اما امروز گورستانی بود
و سنگ ها به جای گل:
و کشیشان با ردای سیاه، دراطراف در رفتار
خارپیچان بر شوق و آروزهایم.

ویلیام بلیک

مثل قدیمی

برکن کلیسای ننگین را
برکن ازدواج، این ارابه ی نعش کش را
برکن مرد کشتار را
و طلسم قدیمی را شکسته ای.

ویلیام بلیک