10

یک حرف به اسم سگ اضافه کرده ام؛ گریشام! سگ از همان روزی آمد به زندگیم که او گفت تبدیل به گیاهی شده است. نفهمیدم چه گیاهی. خب مختصر شرح داد که چطور هیچ چیزی او را برنمی انگیزد. راست می گفت. قبلن هم گفته بود که وقتی کسی صدایش می زند، یک جسد است که سربرمی گرداند و نه او. فکر می کنم یک یا دو هفته پیش از گیاه شدنش بود که سگ  را نشانم داده بود. نشسته بودیم و گپ های (به زعم من) شیرین می زدیم که ناغافل سگی پرید توی حرفمان. او با آرامش گرفتش و اسمش را گفت. بعد هم آرام گذاشتش روی دامن من. من کاملن غافلگیر شده بودم. اول این که هیچ وقت غریبه ای میان حرف ما نپریده  بود. دوم این که سگ به طور زنده ای سرزنده بود. نه که خیلی اهل ورجه وورجه باشد، اما خیلی زنده تر از ما دو تا بود. از همان روز تا حالا احساس دوگانه ای نسبت به سگ داشته ام. همان روز می خواست سگ را به من بدهد اما من نگرفتمش چون هم نمی خواستمش و هم می خواستمش و این در کل یعنی راحت نبودم که داشته باشمش. به نظر من سگ در این میان غریبه بود. بعد سه روز پیش که او گفت تبدیل به گیاهی شده است که هیچ حادثه ای در او سبب واکنشی نمی شود، سگ با من بود. دیگر این طور نبود که او بخواهد سگ  را به من بدهد و من بپذیرم یا نپذیرم که نگهش دارم. همین طور حتی بدون هیچ اشاره ای سگ با من بود.

سگ را آن طوری تربیت کرده بود که دلش می خواست اگر سگی با من است، آنطوری رفتار کند. سگ اینجا پیش من است اما من دارم خلاف میل او رفتار سگ را عوض می کنم. اسمش را عوض کردم. دلخواه او نیست. مگر گیاه شدنش دلخواه من بود؟ دلم می خواست دست کم مثل همان جسد می توانست سری برگرداند.

گریشام باهوش است. خیلی زود یاد می گیرد. باورنکردنی است. توی این سه روز یادش داده ام که اصلن نیاید توی تختم. همانجا پای تخت می خوابد. سگ در مقایسه با هر چیز دیگری توی زندگیم، زیادی زنده است. برایم سخت است که با او کنار بیایم. فقط نگهش داشته ام چون او گفته که تبدیل به گیاهی شده است. همین یعنی که او می خواهد سگ پیش من باشد. می دانم که سگ سرزندگیش را بالاخره از دست می دهد و به محیط من شبیه می شود. فقط وقتی می تواند سرزنده بماند که او هم باشد، که من خلاف میل او رفتارش را عوض نکنم. فقط هم به همین امید است که گریشام با من است.

9

اول خُلق آدم است که تنگ می شود یا روزگار؟ تنگ را باید با سگ عوض کنیم. سگ حیوان مورد علاقه ی من است.