ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻫﻢ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﺴﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻣﯽدانی؟ ﭼﻨﺎﻥ ﻏﺮﻕ ﻣﯽﺷﻮﻡ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻫﯿﭻ ﻟﺤﻈﻪﺍﯼ ﺍﻣﯿﺪ ﺁﻣﺪﻥ ﻟﺤﻈﻪﯼ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ ﻧﻤﯽﺩﻫﺪ. ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺎﺯﮎ ﻣﯽﺷﻮﻡ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺳﮕﯽ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ. ﺍﻧﺪﻭﻩ ﮐﻪ ﺳﺮ ﻣﯽﺭﻭﺩ، بیﺨﻮﺩﺍﻧﻪ ﺣﺮﻑﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽﺯﻧﻢ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪﺵ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﻣﯽﺷﻮﻡ ﺍﺯ ﺑﯽﭘﺮﺩﻩﮔﯽ. ﺍﻧﺪﻭﻩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﯾﺮﮒ ﻣﯽرسد، ﺑﻨﺪ ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﺑﺎﺯ ﻣﯽشود ﻭ برهنه ﯼ بدوی ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﯽﺩﻭﻡ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻢ ﺑﻪ ﻏﺎﺭ. ﺑﻪ ﺁﺗﺸﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺩ برایم ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
بعد خود ﺑﺎ طبیعیﺗﺮﯾﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﻘﺎ ﺟﺬﺏ ﺯﯾﺒﺎ ﺷﺪ ﻭ رفت.
من این قانون ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﯽﻓﻬﻤﻢ. ﻭ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﻣﺴﺖ ﺗﺮﻡ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.
