پس-حادثه

منِ سر برهنه به هر گوشه که بدوم، باز زوبین اندوهت مرا نشانه می رود. خسته ام و می ترسم از همیشه فرار. کاش معجزه شود و بشوم یکی از همین صخره های همیشه در خواب. بی حادثه. دائم در قرار.